Çanakkale Zaferi’nin 99. Yıldönümü

Küçük kardeşini vatana şehit veren bir ağabeyin feryadı (Harp Mecmuası’ndan):

KARDEŞİME
(Anafartalar’da şehit olan Zabit vekili Ahmet Tevfik Efendi’ye)

O kadar yandı mı bağrın ey çocuk?
Ecelin sunduğu şerbeti içtin!
Sırayı, saygıyı unuttun çabuk
Sebep ne ağanın önüne geçtin

Yirmi üç baharı kavuran ateş
Güllerin kalbini dağlasa çok mu?
Bir damla şebneme susadı güneş,
Sümbüller sararsa, hakları yok mu?

Yurduna son damla kanını verdin,
Ah cömert kardeşim sana pek yazık!
El fitre verdi, sen canın verdin,
Ne acı bir şeker bayramı yaptık…

Yad eller dağıttı halka gül suyu,
Yok sana göz yaşı dökecek anan!
Kardeşim, üzülme müsterih uyu,
Ne mutlu gülüyor zavallı vatan!

Bir çile ipekten yumuşak sinen
Serhatti tuttu sarp balkanlar gibi
Kaşından daha çok bıyığın yokken
Döğüştün yeleli aslanlar gibi…!

Ne beyaz mermer, ne biraz yıldız,
Nerede yaptığın o altın destan?
Sürekli alkıştan utanan adsız,
Koca şehnamene konulmuş imzan!

Ne kadar aradım senin kabrini,
Yok diye boynunu büktü her çiçek,
Yanıldım kardeşim bağışla beni,
Sen arzdan semaya naklettin gerçek..!

İDRİS SABİH

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.